Dat heb ik jarenlang gedaan. Ik liep ruimtes binnen en wist al zeker dat ik onzichtbaar was. Dus dat was ik ook. Ik was degene die mezelf vertelde dat ik onzichtbaar was. Mijn vriendin vertelde me de waarheid. Je bent niet minder geworden. Je bent echt geworden. Je hoeft niet meer te doen alsof voor mannen. Je mag gewoon JEZELF zijn. Als iemand nu naar je kijkt, is dat omdat hij JOU ziet. Niet het meisje. Niet een object. Jou. Dat is niet slecht. Dat is juist het goede eraan. Oudere vrouwen worden gezien. De truc is om binnen te lopen alsof je dat weet.

Seksuele aantrekkingskracht gaat niet over maat. Het gaat niet over uiterlijk. Het gaat niet over de vrouw die je op je 22e was. Het gaat dieper dan dat. Het is spiritueel. Het is de energie die je uitstraalt. Het zit in de manier waarop je gaat zitten en je benen over elkaar slaat omdat je het gevoel ervan prettig vindt. Het zit in de kleine dingen die je alleen voor jezelf doet. Niet zodat iemand ze kan zien. Wanneer je weer van je eigen lichaam houdt, voelen mensen dat. Ze kunnen niet zeggen waarom. Ze voelen het gewoon. Dat is wat een man naar je toe trekt. Niet de jurk. Niet het haar. De manier waarop je je eigen lichaam draagt alsof het iets waard is.

Ik weet het. Ik wilde eerst ook niet ja zeggen. Ik dacht dat het een grap was. Of dat hij me voor de gek hield. Dat deed hij niet. Jongere mannen zien je nog steeds. Ze zitten vol verlangen. De reden dat meer van hen niet op je afstappen, is dat ze niet onbeleefd willen zijn. Zij zijn 34. Jij bent 52. Ze zijn beleefd. Dus als er wel iemand op je afstapt en hij naar je kijkt alsof je nieuw voor hem bent, wimpel hem dan niet af. Laat zien dat je ervoor openstaat. Geef een signaal. Zeg ja tegen de koffie. Zeg ja tegen het drankje. Kijk wat er gebeurt. Een vriendin van 46 heeft nu een relatie met een man die 13 jaar jonger is. Hij behandelt haar alsof ze alles voor hem is.

Eén ding. Haar sjaal. Zijn horloge. Haar boek. Zeg het in de winkel. Zeg het in de bus. Zeg het in de rij voor de koffie. Dat is alles. Klein. Echt. Ga verder. Dit gaat niet over hen. Het gaat over jou. Je raakt eraan gewend om met mensen te praten die je niet kent. Je raakt eraan gewend om degene te zijn die een moment begint. En wanneer een man volgende week, of de week daarna, wel naar je kijkt, zul je niet verstijven. Je weet dan al hoe je in een ruimte met een vreemde moet zijn. En hoe je die ruimte naar je hand zet. Dit is klein, maar het werkt. Het werkt snel.

Het laatste wat ik deed, deed ik voor mezelf. Niet voor een man. Niet voor een avondje uit. Voor een dinsdag. Ik deed een geur op die ik had bewaard voor een dag die nooit kwam. En ik droeg hem. Naar de buurtwinkel. Naar de tandarts. Voor een wandeling alleen. Op de derde dag boog een vrouw die ik niet kende zich bij de bakkerij naar me toe en vroeg wat ik op had. Toen hield een man bij de deur die voor me open en keek naar me alsof ik iemand was. Daarna bleef een jongere man in de koffiezaak naar me kijken. Niet één keer. Drie keer in een week. Dat was na een heel jaar waarin niemand dat deed. Ik weet niet of het de geur was. Ik weet wel dat het de dag was waarop ik begon rond te lopen alsof ik het waard was om gezien te worden.